Instytut Historii Instytut Historii Historia Instytutu

Historia Instytutu

Nauczanie i kształcenie przyszłych nauczycieli historii rozpoczęło się w Gdańsku w 1947 roku i odbywało się w sekcji humanistycznej Wyższej Szkoły Pedagogicznej, a od 1952 roku w dwóch katedrach: Historii Polski (kierownik dr S. Sosin) i Historii Powszechnej (kierownik mgr F. Trnka).

W 1948 roku studenci historii rozpoczęli naukę języków obcych. Pierwszym był lektorat języka łacińskiego prowadzony przez mgr Marię Wujtewicz. W następnym roku, kiedy pozyskano nauczycieli, rozpoczęto naukę języków nowożytnych. W roku 1958 nastąpiła reorganizacja istniejących dotąd katedr historii i w jej wyniku powstały: Katedra Historii Starożytnej i Średniowiecznej do XV wieku - kierownik doc. dr B. Nadel, Katedra Historii Polski i Powszechnej XVI-XVIII wieku - dr S. Sosin i Katedra Historii Polski i Powszechnej XIX-XX wieku - prof. W. Łukaszewicz.

Profesor W. Łukaszewicz prowadził jedno z pierwszych seminariów doktoranckich na Wydziale Filologiczno-Historycznym. Dzięki temu katedry historii mogły powiększać się o nauczycieli akademickich, wykształconych już w Wyższej Szkole Pedagogicznej. W roku 1970 katedry te stały się bazą Instytutu Historii, nowej jednostki badawczo-dydaktycznej, utworzonej dla potrzeb Uniwersytetu Gdańskiego.

Funkcję dyrektora Instytutu Historii przez 18 lat pełnił prof. dr hab. Roman Wapiński.
Następnie: doc. dr Genowefa Kurpis, prof. dr hab. Bogusław Cygler, prof. dr hab. Marian Mroczko, dr hab. Zbigniew Opacki, prof. nadzw. UG, prof. dr hab. Tadeusz Stegner, prof. dr hab. Anna Paner.
Obecnie w Instytucie jest zatrudnionych 49 pracowników naukowo-dydaktycznych skupionych w 11 zakładach; w tym:

9 profesorów tytularnych,

18 profesorów nadzwyczajnych UG,

22 adiunktów.

Ostatnio modyfikowane: 21.04.2010